อากาศกวี

ถ้าจะบอกว่าชายแปดคนกับรถโฟล์คเต่าเก่าๆ อายุเจ้ารถเต่าแต่ละคันเฉลี่ยแล้วห้าสิบปี พวกเขาขับจากบ้านเกิดในประเทศเยอรมันนีเพื่อไปปักกิ่ง ประเทศจีน รูปภาพและเรื่องราวในบันทึกการเดินทางผ่านเวปไซต์ของพวกเขาในแต่ละวันตลอดการเดินทาง 32 วันนั้น( http://vintage-volkswagen-challenge-2009.net) เป็นแรงบันดาลใจสำคัญสำหรับการเดินทางครั้งนี้และครั้งต่อๆ ไปของผม

อย่างน้อยมันน่าจะเป็นความท้าทายและให้รสชาติของการเดินทางไปพร้อมกับบรรยากาศที่ผ่านแต่ละแห่งหนตำบลที่ไป เมื่อได้มองลอดผ่านกระจกหน้าของรถเต่าโฟล์คสวาเก้น ปี 1970 ของผม

ไม่รอช้า ผมมีแผนไว้ในใจที่จะเดินทางแม้ไม่ไกลและนานเป็นเดือนเหมือนพวกเขา แต่ก็ถือว่านานพอที่จะทำให้ใครๆ ได้รู้จักศักยภาพของรถเต่าที่มีอายุร่วมๆ สามสิบเก้าปีที่ผมใช้อยู่ แผนเดินทางถูกวางไว้ในเส้นทางที่อยากไปเป็นทุนเดิม สถานที่เก่าเป็นที่ๆ อยากไปเยี่ยมเยียนอีกหน ส่วนสถานที่ใหม่เป็นที่ๆ ยังไม่มีโอกาสได้ไปก็จะไปคราวนี้ทีเดียว โดยรวมแล้วประมาณสามพันกิโลเมตรในการเดินทางสองสัปดาห์

นั่นเป็นแผนในอนาคตอันใกล้ แต่ก่อนไปถึงวันนั้น ขอเดินทางสั้นๆ ประเดิมก่อนหาโอกาสเหมาะเจาะก็เดินทาง หากไม่มีความผิดพลาดเกิดขึ้นเมื่อสองเดือนก่อนจากกล้องตัวเดิมก็คงได้เล่าเรื่องระหว่างทางไปสามชุกให้ฟัง แต่แมมโมรี่การ์ดที่เสื่อมสภาพหมดอายุกลางคัน ภาพที่ถ่ายมาจึงเสียทั้งหมดอย่างที่ไม่สามารถกู้คืนมาได้

กับแมมโมรี่การ์ดตัวใหม่จึงทำให้เกิดอยากแก้ตัว เมื่อเวลาประจวบเหมาะจึงเกิดการเดินทางกับรถเต่าอีกครั้ง โดยคราวนี้จากตะวันออกไปจบตะวันตก โดยเริ่มต้นสตาร์ทจากบ้านที่บางแสนปลายทางที่ปราณบุรี ประจวบคีรีขันธ์

เปิดแผนที่ดูด้วยความตื่นเต้นแล้วระยะทางตามแผนที่แล้ว ไป-กลับรวมประมาณ 800 กิโลเมตรโดยตั้งใจว่าไม่รีบเหยียบคันเร่ง ขอไปเรื่อยๆ เจออะไรอยากแวะก็แวะไม่มีเวลาจำกัดในช่วง 2 วันนี้ 

 
หกโมงเช้าผมเริ่มต้นเดินทาง แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับรถเต่า แต่เมื่อเป็นทางไกลใจก็หวั่นๆ เป็นธรรมดา

นับแต่เริ่มต้น ทาง ถนน บ้าน ผู้คนก็มีรายละเอียดให้น่าใส่ใจ กล้องตัวเก่าทำหน้าที่เก็บรายละเอียดเหมือนเคย

กรุงเทพฯ สู่หัวหินใช้เส้นทางผ่านสมุทรสาคร สมุทรสงคราม เข้าเพชรบุรี ชะอำและหัวหิน น้ำหนักเท้าที่ลงคันเร่งอยู่ที่ 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงมันอาจจะช้าสำหรับใครๆ แต่ถ้าเป็นเต่าของผมแล้วมันสบายๆ หายหวง

ความเงียบ ความเรียบง่ายยังคงแทรกอยู่ในบ้านช่องห้องหอ และพื้นที่ส่วนบุคคลของแต่ละหลังแต่ก็ต้องแลกด้วยปัจจัยทางการเงินและสังคมที่ฝ่าด่านมาก็ไม่น่าจะง่ายๆ หลายๆ หลังก็น่าอยู่ลงตัวจนขอบตาร้อนจี๋ และส่วนใหญ่ เจ้าของไม่ได้อยู่ ส่วนคนอยู่ไม่ใช่เจ้าของแต่เป็นคุณแจ๋วและแมวหมาที่รักษาการอยู่แทน

ค่ำที่ฝนตกปรอยๆ
เสียงคลื่นยังคงเป็นเสียงหลักอยู่หน้าบ้าน ยิ่งใกล้ค่ำปราณบุรีก็มอบสายฝนมาคลอบรรยากาศให้อีกแบบหนึ่ง ไม่ถึงกับเสียบรรยากาศ เพราะรู้อยู่แล้วว่าหน้าฝน และจดจำภาษาของวรรณกรรมไว้ตรงที่ว่า“หลังคืนฝนตก พอเช้าทะเลจะสวย”

ก็อยู่ที่ใครจะมองหรือหาต้นต่อที่มาที่ไปมากกว่าว่าที่ไหนเป็นอย่างไร แต่สุดท้ายหากหลงลืมความเป็นมาหรือประวัติศาสตร์ ไม่ได้สนใจปัญหาหรืออุปสรรค์ใดๆ ในสถานที่แห่งใดแห่งหนึ่งนั้น เราก็ย่อมหลงลืมและยากที่จะจดจำ

ยามเช้า แสงแดดฉาดฉายจากอีกฝั่งของทะเล อาบแสงสีทองอุ่นพราวอยู่พักนึง หลายสิ่งบนหาดเคลื่อนไหวช้าๆ เรือ ทะเล ผู้คนที่บางตาที่ริมหาดตะวันตก

มื้อเช้าแรกที่ปราณไม่มีอะไรพิเศษ กาแฟ กับอาหารเช้าในที่พักแต่สิ่งที่ได้รับฟังกลับพิเศษกว่า เมื่อผู้ใหญ่ที่ดูแลปราณ ฮาวาน่าเปรยว่า “ทำธุรกิจเหมือนปลูกผักสวนผสม”

คือทำหลายอย่างกระจายความเสี่ยง ระหว่างบริษัทโฆษณา ร้านอาหาร และที่พักเล็กๆ ซึ่งก็แล้วแต่จังหวะและสถานการณ์ของประเทศนี้ว่าปีไหนดี รัฐบาลไหนแย่ ก็ทำให้แต่ละอันพยุงกันไปพอได้แม้จะต้องปิด ปรับเปลียนกิจการมาแล้วหลายที่

ขับรถเต่าจากปราณ ฮาวาน่ามาทางเลียบริมทะเล ตัดเข้าถนนสู่เมืองหัวหินอีกครั้ง สำหรับบ่ายวันอาทิตย์ที่แดดไม่ร้อนจัดทำให้หัวหินคึกคักพอสมควร

ตกลงกันว่ากินมื้อเที่ยงและแวะพักสักครู่ก่อนกลับกรุงเทพฯ

ปรัชญาหรือความหมายข้อนี้มาจากคนขายอะไหล่รถโฟล์คเต่าคนหนึ่งซึ่งเคยพูดกับผมไว้ว่าของจะสวยบางทีมันอยู่ที่สิ่งของเล็กๆ น้อยๆ นี่แหละที่เราใส่ใจเลือกมันมา